Pasje Andrzeja Wajdy dziennik 896

Kiedy po raz pierwszy wzięłam na siebie decyzję, czy Andrzej Wajda audiobook będzie dla mnie lepszy przez narrację, czy przez to, co w słuchaniu czuję jako „obraz”, miałam w głowie jedną myśl: „nie chcę się pomylić”. Nie w sensie technicznym, nie w sensie jakości nagrania. Bardziej w sensie emocjonalnym. Wajda to twórca, którego prace mają ciężar, a w audiobooku łatwo ten ciężar albo docisnąć do siebie, albo go rozmyć. I wtedy przestaje działać to, co powinno, czyli napięci

Z Andrzejem Wajdą jest trochę jak z ostrym światłem w sali kinowej. Niby wszyscy widzą obraz, ale na końcu zawsze okazuje się, że ktoś patrzył dłużej, ktoś słuchał uważniej, a ktoś po prostu bał się tego, co przyjdzie po seansie. Ja miałem ten lęk przy książkach o nim. Nie dlatego, że były „złe”. Raczej dlatego, że Wajda nie był autorem do lekkich rozmów. Jego filmy wciągały, jego biografia też. I w czytaniu nagle odpowiedzialność siada człowiekowi na klatce piersiowej: sko

Kiedy pierwszy raz zobaczyłem filmy Andrzeja Wajdy, miałem w głowie jedną naiwną myśl: obejrzę, zrozumiem, poradzę sobie. To był prosty plan, jak z napisem „instrukcja obsługi” na sprzęcie, którego jeszcze nie rozpakowałeś. I przez chwilę wszystko działało. Obrazy były mocne, aktorzy przekonywali, muzyka dociążała emocje tak, że robiło się ciasno w gardle. Problem zaczął się dopiero później, kiedy przysiadłem na spokojnie i spróbowałem nazwać, co tak naprawdę mnie uderzyło.

Kiedy sięgam po „Andrzej Wajda książka”, robię to z pewnym napięciem. Nie dlatego, że boję się trudnych zdań, tylko dlatego, że taki przewodnik potrafi wymusić na człowieku uczciwy rachunek sumienia. Reżyseria i dramaturgia to nie są dziedziny, w których da się wiecznie udawać. Kamera wychwytuje kłamstwo, a dramaturgia je karze. I nagle okazuje się, że własne nawyki, wygodne w rozmowie, stają się ciężarem na ekranie. Ten tekst traktuję jak rozmowę z kimś, kto nie chce mn

Zdarza się, że wracasz do czyjegoś nazwiska nie po to, żeby „nadrobić” wiedzę, tylko dlatego, że nagle przestaje cię puszczać. Andrzej Wajda tak działa. Nie tylko jako reżyser filmowy, ale jako ktoś, kto potrafił sprawić, że historia wchodzi do głowy jak obraz, a obraz zostaje w gardle jak łyko. Kiedy czytam o nim, mam wrażenie, że słowa są jak światło rzucone na scenę zbyt późno. Jeszcze chwilę, jeszcze jeden kadr, i już wiesz, że nie chodzi o podziw, tylko o odpowiedzialn

Kiedy po raz pierwszy wzięłam na siebie decyzję, czy Andrzej Wajda audiobook będzie dla mnie lepszy przez narrację, czy przez to, co w słuchaniu czuję jako „obraz”, miałam w głowie jedną myśl: „nie chcę się pomylić”. Nie w sensie technicznym, nie w sensie jakości nagrania. Bardziej w sensie emocjonalnym. Wajda to twórca, którego prace mają ciężar, a w audiobooku łatwo ten ciężar albo docisnąć do siebie, albo go rozmyć. I wtedy przestaje działać to, co powinno, czyli napięci

Z Andrzejem Wajdą jest trochę jak z ostrym światłem w sali kinowej. Niby wszyscy widzą obraz, ale na końcu zawsze okazuje się, że ktoś patrzył dłużej, ktoś słuchał uważniej, a ktoś po prostu bał się tego, co przyjdzie po seansie. Ja miałem ten lęk przy książkach o nim. Nie dlatego, że były „złe”. Raczej dlatego, że Wajda nie był autorem do lekkich rozmów. Jego filmy wciągały, jego biografia też. I w czytaniu nagle odpowiedzialność siada człowiekowi na klatce piersiowej: sko